ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, ΣΠΙΤΑΚΙ ΜΟΥ

Το σπίτι είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά μας, λέει μια αγγλική παροιμία.

GR home intext1

Κι αν η καρδιά σου είναι σκόρπια στις επτά ηπείρους;

GR home intext2

Στο πρώτο μου άρθρο σας μίλησα για το πρόγραμμα Erasmusκαι πώς μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας. Στο τελευταίο μου άρθρο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια πληροφορία για την επονομαζόμενη «γενιά Erasmus»: είμαστε όλοι άνθρωποι χωρίς σπίτι.

Όποτε συναντώ φίλους μου που έχουν ζήσει σε διαφορετικές χώρες η συζήτηση περιστρέφεται πάντα γύρω από το ερώτημα «και τώρα πού». Όσοι έχουν μια βάση, μια λίγο-πολύ σταθερή δουλειά, σταθερές παρέες, ένα σπίτι που αποκαλούν σπιτικό, ζηλεύουν εκείνους που δεν ξέρουν πού θα βρίσκονται σε ένα χρόνο, όταν τελειώσουν τις σπουδές τους ή λήξει το συμβόλαιό τους – εκείνοι πάλι ζηλεύουν όσους έχουν ένα μέρος που αποκαλούν «σπίτι».

Δεν υπάρχει λύση, ούτε και χρυσή τομή. Μόλις ανακαλύψεις πόσο απέραντος είναι ο κόσμος είναι αδύνατο να αρκεστείς σε μία πόλη, μία χώρα, μία ήπειρο: υπάρχουν τόσα να δεις εκεί έξω, κι έχεις μόνο μια ζωή. Δεν είναι τα κτίρια, τα αξιοθέατα, τα τοπία, αλλά οι άνθρωποι, το φαγητό, η μουσική, τα χρώματα και οι μυρωδιές, ο ήχος της πόλης που ξυπνά και τα φώτα της νυχτερινής ζωής. Κάθε φορά που «χτίζεις μια ζωή», βρίσκεις μια δουλειά ευχάριστη, κάνεις φίλους, διακοσμείς το διαμέρισμά σου για να το κάνεις σπίτι σου, έρχεται μια μέρα που το «σπίτι» σου σε πλακώνει και το μόνο που θέλεις είναι να φύγεις, να βγεις και πάλι στο δρόμο. Αν χαμογελάς και κουνάς το κεφάλι σου, τότε μάλλον καταλαβαίνεις τι λέω. Αν όχι, εύχομαι μια μέρα να καταλάβεις.

GR home intext3

 

Δεν είναι μόνο διασκέδαση να βρίσκεσαι συνέχεια στο δρόμο. Κάθε μέρα και ώρα κάποιος σου λείπει, φίλοι που έχεις να δεις χρόνια, ή δρόμοι που εύχεσαι να μπορούσες να ξαναπερπατήσεις. Είναι κι εκείνες οι στιγμές του απόλυτου αποπροσανατολισμού, όταν περπατώντας στο δρόμο τα γέλια και οι φωνές των παιδιών σε μεταφέρουν ξαφνικά στην Ινδία, σε ένα πάρκο όπου παιδιά παίζουν κρίκετ, η άμμος κολλάει στο δέρμα σου, ο ήλιος καίει και νομίζεις πως αν γυρίσεις το πρόσωπό σου θα δεις κάποιον που δεν έχεις δει εδώ και χρόνια. Ή όταν πλένεις τα πιάτα στο προσωρινό σου σπίτι και ξαφνικά παίζει ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο που σε στέλνει στον υπόγειο του Λονδίνου, και το σιγοτραγουδάς με κάποιον που το πρόσωπό του σβήνει από τη μνήμη σου μέρα με τη μέρα.

GR home intext4

Αφήνω το Αμβούργο σε μερικές ημέρες και ξέρω πως θα μου λείψει η πόλη, όπως θα μου λείψουν και οι φίλοι που απέκτησα εδώ. Δενμεπειράζει. Είναι καλό να αφήνεις κομμάτια του εαυτού σου εδώ κι εκεί, να σου λείπουν άνθρωποι που μπορεί να μην ξαναδείς ποτέ, θα τους σκέφτεσαι όμως συνέχεια. Δεν μου αρέσει να λέω πως «γυρνώ σπίτι» – δεν ξέρω πού είναι αυτό το σπίτι για να γυρίσω εκεί. Πιστεύω πως έχω ένα σπίτι σε κάθε ήπειρο, όχι μόνο στα μέρη που επισκέφτηκα, αλλά και στα μέρη όπου ζουν οι φίλοι που αποχαιρέτισα κάποια στιγμή στο παρελθόν. Κάθε φορά που φεύγω από την Ελλάδα κάποιος θα βρεθεί να με ρωτήσει «δεν τελείωσες ακόμα;» και «καιρός είναι να κατασταλάξεις κάπου». Ελπίζω πως δεν θα κατασταλάξω ποτέ. Έχω τόσα να δω ακόμα και τόσα να μάθω για τον εαυτό μου. Αναρωτιέμαι μόνο αν όλοι αυτοί που με ρωτούν πάσχουν από έλλειψη φαντασίας.

 

[English]

You might also like: