Όσα δεν λέμε για την κρίση – Μέρος 1ο

Φεβρουάριος 2010. Έχω μόλις επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη μετά από δύο μήνες στην Ινδία, όπου ως εθελόντρια επισκεπτόμουν καθημερινά ορφανοτροφεία στην ευρύτερη περιοχή του Κότσι. Η φρίκη που έχω δει δεν αντιστοιχεί ούτε στο μισό της πραγματικής τραγωδίας που λέγεται φτώχεια σε μια χώρα όπως η Ινδία, δεν παύει ωστόσο να είναι πέρα από κάθε φαντασία για το δυτικό κόσμο. Κάθομαι σε μια καφετέρια στο σιδηροδρομικό σταθμό, διαβάζω την εφημερίδα μου και πίνω τον καφέ μου περιμένοντας το τρένο μου. Τα άρθρα στην εφημερίδα προαναγγείλουν την οικονομική καταστροφή της χώρας, ενώ στην τηλεόραση απέναντί μου κάποιος αριστερός πολιτικός ωρύεται πως οι ξένοι θα μας οδηγήσουν στην εξαθλίωση. Τον παρακολουθώ με νοσηρό ενδιαφέρον και δεν μπορώ να συγκρατήσω το γέλιο μου. Δεν έχετε ιδέα τι θα πει εξαθλίωση!

GR crisis1 intext1

Επόμενος σταθμός το καλοκαίρι του 2013. Έχω τελειώσει το δεύτερο μεταπτυχιακό μου, έχω χτίσει πέντε σελίδες βιογραφικό με σπουδές και θέσεις πρακτικής άσκησης, και να ’μαι λοιπόν, μορφωμένη, εκπαιδευμένη, ικανή και άνεργη. Η μόνη δουλειά που καταφέρνω να βρω μετά από μήνες και άπειρες αιτήσεις και βιογραφικά είναι σε τηλεφωνικό κέντρο. Αν δεν έχεις δουλέψει ποτέ σε τηλεφωνικό κέντρο κάνοντας πωλήσεις, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ψυχοφθόρο είναι να μιλάς με 100 ανθρώπους την ώρα, 6 ώρες την ημέρα (εκτός από τις ημέρες που κάνεις και την απογευματινή βάρδια, όχι για περισσότερα χρήματα φυσικά, αλλά μήπως και κατορθώσεις και πουλήσεις τίποτα για να παρατείνεις λιγάκι τη φρίκη που αποκαλείς δουλειά), πέντε ημέρες την εβδομάδα, για 300€ μαύρα. Δεν χρειάζεται να κάνω εγώ τις πράξεις, είμαι σίγουρη ότι ξέρεις πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να καλύψει κανείς τα έξοδά του με αυτό το ποσό στην Ελλάδα του 2013. Έτσι όμως, για να κάνεις τη σύγκριση, θα σου πω ότι τα μηνιαία μου έξοδα εδώ στο Αμβούργο είναι σχεδόν τα ίδια που είχα και στην Ελλάδα. Θέλεις να μαντέψεις πόσος είναι ο μέσος μισθός στη Γερμανία; Όπως και να’ χει, μου έχει κοπεί πια το γέλιο. Τώρα πλέον άλλοι γελούν εις βάρος μου.

Ποιος ο λόγος όμως να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια; Όλοι έχουμε υποφέρει από την κρίση και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα να υποφέρουμε – και σε αντίθεση με όσα ακούμε εδώ και χρόνια από την κυβέρνηση, το μαρτύριο δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα. Δεν θέλω να σας πω μια από τα ίδια. Ούτε θέλω να επιρρίψω ευθύνες. Αυτό το άρθρο γράφτηκε αρχικά για να καταλάβουν κάποια πράγματα οι φίλοι μας οι ξένοι (ακολουθήστε το σύνδεσμο στο τέλος του κειμένου για να διαβάσετε το πρωτότυπο, αγγλικό κείμενο). Είναι όμως μια καλή ευκαιρία να παραδεχτούμε κι εμείς τα λάθη και την υπεροψία μας. Καμιά χώρα δεν έμεινε αλώβητη από την κρίση, στην Ελλάδα όμως η οικονομική κρίση αποκάλυψε μια βαθύτερη, ηθική κρίση: μια κρίση αξιών.

GR crisis1 intext2GR

Αυτή ήταν μια μικρή εισαγωγή. Την επόμενη εβδομάδα θα μιλήσουμε και πάλι για την Ελλάδα της κρίσης και για όσα ξεχωρίζουν τη μικρή μας χώρα από τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ.  

[English]

You might also like: