Historia wampirów

W pierwszej części artykułu mówiliśmy o polskich wampirach, ale co z tymi, które “żyją” w innych zakątkach świata? Przygotujcie się na kolejną dawkę adrenaliny, bo okazuje się, że w żadnym kraju nie jest bezpiecznie!

Wampirów należy szukać już w starożytności, gdyż pierwszą wzmiankę o ich istnieniu znajdziemy w… Biblii. Tysiące lat temu na terenach obecnej Palestyny mężczyzn atakowała mityczna Lilith – przeklęta córka pierwszej żony biblijnego Adama. Jej krewni – Ekimmu narodziły się w Asyrii, w państwie semickim na terenie ówczesnej Mezopotamii. Piły one ludzką krew i miały zdolności do opętywania swoich ofiar, a pokonać je można było za pomocą drewnianej broni. Innymi wampirami wywodzącymi się z hebrajskiej mitologii były Estrie, przybierające dowolne formy, również ludzkie. To właśnie z wierzeń semickich Słowianie zapożyczyli przekonanie, że wampirem może stać się człowiek niewłaściwie pogrzebany.

ENPL_The history of vampires_intext1

W kulturze islamu ludzie od wieków szeptali o Alghulach – potworach, które atakowały wędrowców na bezdrożach. Okradały i pożerały one swoje ofiary. Często pojawiały się też na cmentarzach. Przedstawiane najczęściej jako kobiety lub zwierzęta, w innych kulturach, zostałyby zapewne nazwane “hienami cmentarnymi”, czyli po prostu ludźmi dewastującymi i okradającymi groby. Według mitologii arabskiej, powstały one ze zbuntowanych aniołów, które w płomieniach spadły z nieba. Część z nich wpadła do wody i zamieniła się w krokodyle, te natomiast, które spadły na ląd stały się ghulami.

Wampiry aktywnie uczestniczyły w rozwoju chrześcijaństwa. Greckie Callicantzaros wędrowały po świecie w okresie Bożego Narodzenia, a pretendentami do posiadania zdolności wampirycznych były dzieci urodzone w okresie między 24 grudnia a 6 stycznia i choć to nie do uwierzenia, w Grecji panowała powszechna społeczna niechęć do osób urodzonych w tym czasie. Poza Callicantzaros znane były również Empuzy – niebezpieczne kobiety-wiedźmy, które palono na stosach, a także Lamie, które prawdopodobnie były jedynie odpowiednikiem żołnierzy, napadających nocą na wioski. Można je było zabić zwykłą bronią.

ENPL_The history of vampires_intext2

Europejskie Inkubusy były wampirami o postaci atrakcyjnego mężczyzny, które przychodziły do swoich ofiar we śnie i zmuszały do stosunków. Żeńskim odpowiednikiem Inkubusa jest Sukkubus. Wampiry te wywoływały jedynie marzenia senne o seksualnym zabarwieniu. Jednak osoby, które miały “rozpustne sny” były uważane w tamtych czasach w Europie za opętane przez diabła. Dawni Europejczycy znali też Nawie – dusze umarłych, które przedostawały się do naszego świata pod postacią ptaków, motyli lub owadów, a wysysając krew sprowadzały one zarazy. Czy czasem nie miały nic wspólnego z szalejącą w Europie Dżumą?

Na Bałkanach królował Dhampir, zwany w Bułgarii – Vampirdzhija, który powstawał zrodzony ze związku wampira i człowieka. Według tradycji, gdy cygański mężczyzna, który po śmierci swojej żony nadal jej pragnął, mógł nocą począć dziecko z nieboszczką, które stawało się Dhampirem. Istoty te szczególnie lubiły mścić się na swoich krewnych, co prawdopodobnie było niezłym wytłumaczeniem rodzinnej zemsty w cygańskich rodzinach. Dlatego też wielu tamtejszych mieszkańców utrzymywało, że są wampirami i po prostu nad sobą nie panują. Ostatni “oficjalny” atak Dhampira zanotowano w Jugosławii w 1959 roku.

ENPL_The history of vampires_intext3

 

banner_pl

[English]

 

You might also like:

1 thought on “Historia wampirów”

Comments are closed.