Chrząszcz brzmi w trzcinie – a Polski taki łatwy

Nie bez powodu polski został niedawno okrzyknięty jednym z najtrudniejszych języków świata. Pamiętajmy jednak, że nauka języków obcych dla każdego to sprawa indywidualna. Dlatego Skandynawowie z pewnością będą płakać przy nauce polskich przypadków, a Rosjanie, mimo odmiennego alfabetu, przyswoją je z łatwością.

Język polski należy do grupy języków zachodniosłowiańskich, do których zaliczamy również takie znane języki jak czeski i słowacki, a także stanowi część rodziny języków indoeuropejskich. Ocenia się, że na całym świecie językiem polskim mówi około 46 milionów ludzi. Wniosek z tego taki, że najszybciej polskiego nauczą się Słowianie, którym zdecydowanie łatwiej jest przyjąć koncept odmiany przez przypadki, liczby czy osoby niż na przykład Anglikom.

PL_polish language_intext1

Polski powstał już około X wieku, a najstarsze polskie zdanie zostało zapisane w 1270 roku. Przez tysiąc lat język ten przechodził liczne transformacje – odmiana rzeczowników uległa uproszczeniu: pojawiła się kategoria żywotności, a pewne końcówki stały się charakterystyczne dla rodzaju, w użyciu pozostało tylko 7 przypadków; dodatkowe czasy gramatyczne, takie jak aoryst czy imperfekt zniknęły, pozostawiając trzy czasy proste – przeszły, teraźniejszy i przyszły.

Mimo tych i wielu innych zmian, które zaszły w języku polskim w ciągu ubiegłego tysiąclecia z pewnością każdy współczesny Polak dogadałby się z chłopem za czasów Mieszka I. Bowiem sporo form ze staropolszczyzny utrzymało się w naszym języku do czasów obecnych. Od zawsze mówiono nam, że należy mówić “tę książkę” a nie “tą książkę”, chociaż nie ma żadnego innego zaimka czy przymiotnika, który odpowiadałby takiej odmianie. Mówimy przecież: “jaką książkę?”, “tamtą książkę”, “ładną książkę”, a więc dlaczego nie “tą książkę”?! Na co zgodnie oburzają się profesorowie twierdząc, że jeśli coś zostało wymyślone 300 lat temu to tak powinno zostać.

Polacy nie gęsi, swój język mają” (Mikołaj Rej, 1505-1569, jako pierwszy pisał po polsku), a mają się czym pochwalić – 32 litery, w tym tajemnicze: ą, ę, ć, ł, ń, ó, ś, ż, ź oraz 45 głosek, między innymi takich jak: dz, dż, dź, sz, cz, rz, a także reszta syczących czy szumiących dźwięków, które z pewnością spędzą sen z powiek wielu uczniom i nie mam na myśli tylko obcokrajowców. Pomijając już zasady ortograficzne, które często nawet dla mnie są czarną magią i mam wrażenie, że muszę się ich wreszcie nauczyć na pamięć.

Co ciekawe, niedawno usłyszałam, że Polak mówi płynnie po polsku dopiero, gdy ma 16 lat. To oczywiście bzdura, chociaż sama pamiętam jak w czwartej klasie szkoły podstawowej połowa uczniów nadal nie umiała czytać! A propos czytania, na koniec, coś “na zachętę”. Umiecie przeczytać wszystko poprawnie? Świetnie! Jeśli nie… śmiało, dowalcie mi z czymś podobnym w waszym języku 🙂 Zostawcie kometarz poniżej!

 

Chrząszcz brzmi w trzcinie w Szczebrzeszynie,PL_polish language_intext2

W szczękach chrząszcza trzeszczy miąższ,

Czcza szczypawka czka w Szczecinie,

Chrząszcza szczudłem przechrzcił wąż,

Strząsa skrzydła z dżdżu,

A trzmiel w puszczy,

tuż przy Pszczynie,

Straszny wszczyna szum…

banner_pl[English]

You might also like: